Mijn recensie over het album: Chinese Democracy *geupdated*

[inktvip93]

spellings fouten en rare zinnen:
1: ik heb dyslectie
2: Er staat geen Word op deze laptop
Al zijn er opmerkingen of andere dingen,
Wilt u ze alsjeblieft melden?
Er zullen ook nog recensies komen over alle andere albums (van GN'R)Dit is een grote lap tekst voor degene die het niet wil lezen, in de laaste comment staat een samenvatting

Deze recensie gaat over het nieuwste album:
Chinese Democracy

Inleiding: •Dit album is grotendeels door een andere band gemaakt als de originele line up die iedereen is gewent van Guns N' Roses, jammer dat iedereen verwachte dat dit album in de oude stijl is gecomponeerd maar dat is het niet, Axl Rose heeft een nieuwe weg ingeslagen met Guns N' Roses en nieuw leven erin geblazen
(het is dus gewoon nog Guns N' Roses maar in een nieuw jasje  )
Wat ik positief vind. Mijn persoonlijke mening over dit album is dat het een super album is en dat de mensen er niet zo over moeten zeuren dat het een slecht album is alleen omdat Axl Rose met de zelfde naam is doorgegaan maar niet met dezelfde stijl.

1: Chinese Democracy: ••De intro begreep ik eerst niet toen ik naar het nummer luisterde.
Maar volgens mij wouw Axl bij het eerste nummer meer een sfeer scheppen die er bij het nummer: "Welcome to the Jungle" er ook was, •Want het nummer "Welcome to the Jungle" begint ook rustig met een paar tonen die zich herhalen en daarna bouwt het nummer zich op.
Bij "Chinese Democracy" is het een intro van Chinese instrumenten die later overgaan in drums met gitaar. En daarvandaan bouwt het nummer zich op in een rap tempo.
Na Axl zijn beroemde schreeuw(  ) begint het lied.
De zangpartij meerstemmig, dus ik vroeg me gelijk af hoe ze dat live gingen doen, maar ik vind dat ze het nog handig hebben opgelost.
Maar de meerstemmigheid van de zangpartij vind ik vooral ondersteunend voor de hoofd zang partijzang zodat hij er ook meer uitspringt.
Ik vind zelf de verdeling onder drums, gitaar en synthesizer goed verdeelt onder het gedeelte bij: "If they were missionaries etc.." goed verdeelt, beetje terugkomend chinese sfeer van de intro.
De Pre solo die voor de 1e solo komt, is wel lekker druk maar past zich ook aan op de druk die zich op de zangpartij zet van Axl (en zijn ingezongen meerdere stemmen) past zich goed aan de toonsoort aan waar het stuk in staat (D mineur)
Dan solo 1:
Goede solo.. niet te druk.. een soort introductie van de 2e solo die er achter aan komt.
Dan solo 2:
Valt gelijk goed binnen met bijna een waterval die doorblijft gaan van noten, gekke en moderne geluiden die we niet verwacht zijn omdat ze nooit zijn gespeelt door Slash.
Goede solo, goed getimed
Die solo gaat als laatste bij de laatste vers ook nog eens lekker door om de druk extra groot te maken bij het stukje:"You think you got it all locked op inside"
Als laatste is de spanning het grootst in vergelijking met de rest van het lied en dan in een klap..
is het weer in de rust van de intro..

2: Shackler's Revenge:

De intro komt gelijk als een wervel storm op je af..
Dan daarna gelijk rust, waarmee daarna het nummer zich opbouwt.
De drums heeft een goede cadans, blijft er ook goed in voor de rest van het lied.
De zang partij is verdeeld in meerde stemmen, net zoals bij het 1e nummer.
Nu komen vooral de onderste stem en de bovenste stem goed naar voren,
Geeft ook een sfeer aan het lied zelf, dat er iets niet helemaal pluis gaat.
Het geeft een sfeer aan dat iemand met een geweer gericht staat op iemand anders en die dan begint te schreeuwen: "I don't believe there's a reason.." Wel aparte sfeer. Nu nog rustig met een gitaar met een wah-wah pedaal overheen.
Dan vers 2.
herhaling van de intro, maar voor je gevoel luistert hij wat "comfortabeler" omdat je hem al eerder hebt gehoord en dat hij er ook al in "thuis hoort"
Dan de solo:
Begint eerst met een rustige gitaar met een break.
Ik dacht zelf toen ik voor het eerst het nummer luisterde dat het lied al afgelopen was
Dan begint de onheil. Een solo die totaal opgaat in de sfeer van het lied.
vreemde geluiden soms tussen door of "moderne geluiden" wat we niet echt gewent zijn van Guns N' Roses nummers.
dan hetzelfde bij het einde als bij "Chinese Democracy".
Het einde, Niet zo druk als de solo die gespeeld is en is voor je gevoel iets rustiger maar alsnog weer druk,
gewoon rustig het refrein met daaronder een gitaar die het ondersteunt
en het lied eindigt met de intro en dan voor je gevoel past de intro, heel goed thuis in het nummer zelf.

3: Better:

Rustige intro (mag ook wel na een nummer met een intro die gelijk op je afkomt)
Intro wordt ook als motief door heel het lied doorgespeeld wat vaker voorkomt op dat album is me opgevallen.
Zang partij komt erbij die de gitaarpartij herhaald..
Mooi rustig.. integenstelling tot de rest van de eerste 3 nummers.
Als we bij vers 1 komen dan is het ook niet gelijk alle snelle onheil maar gewoon rustig, rustige zangpartij overheen en de gitaar speelt de motief van de intro nog een keer eroverheen.
dan bouwt het lied zich op naar het refrein.(het stukje:"All that I wanted was.."
De accenten van de drum en gitaar vallen mooi gelijk met het orkest wat erachter speelt.
Dan een kleine gitaar solo nog niet gek druk, maar niet heel erg rustig
past mooi bij het geheel van de vers van het refrein.
Daarna vers 2, niet zo gek lang, dan herhaling van de intro waarna het refrein weer komt waarna de solo zich naar de bridge van het lied opbouwt.
En het bouwt zich naarmate steeds meer op voor het harde gedeelte van de bridge waar de stem partij er ook nog eens wat extra druk opgooit.
Dan wordt het weer rustiger het bouwt zich af, dan refrein waaronder nog eens een solo wordt weggegeven die het ondersteunt maar ook nog een laatste paar klappen op het stuk uitdeelt
dan komt de laatste solo die het stuk laat afbouwen bij het stuk waarover Axl zingt:"Na, na na na etc.. bouwt het stuk zich steeds meer af tot de intro weer wordt herhaald, vind ik een mooie cirkel die mooi rond is gemaakt.

4: Street of Dreams:

Mooie rustige piano intro waaronder een akoestische gitaar de akkoorden meespelt, het deed me in het begin wel denken aan:"November Rain"
Dan bouwt het zich op, elektrisch gitaar komt er bij, ook niet te hard
Mooie ondersteuning van het orkest wat er achter zit alleen waar blijft de drum?
dan begint Axl te zingen en dan verdwijnt het meeste
behalve de piano met hier en daar een akoestische gitaar of een bas partijtje die een beetje “spelen” met de melodie en de piano partij.
Bij het einde van het eerste rondje (voordat de drum invalt) komt er nog een akoestische gitaar bij, drumt valt in en elektrisch gitaar.
Stuk begint op te bouwen. Orkest weer eronder. Daarna na het stuk waar Axl heel lang "The Blues" volhoudt komt er een piano break, waar later ook weer het orkest en elektrisch gitaar invalt, mooi gedaan het bouwt zich weer op voor de gitaar solo.
Dan de solo:
Mooie rustige solo die zich is rustig houdt voor de eerste paar thema's dat de gitaar partij speelt, dan wordt de solo drukker, alle partijen gaan daarin op en dan aan het einde van de solo een mooie gitaar break.
Dan bij het stuk: "I don't know just what I should do.." voor de 2e keer doet alles mee, mooi orkest stuk opgehaald anders dan de 1e keer. daarna een tussenstuk wat weer teruggaat naar de intro die de piano partij herhaald maar dan met elektrisch gitaar eronder, de gitaar klimt omhoog en dan klomt er een gloedgolf over je heen van alle instrumenten waaronder een gitaar solo wordt gespeelt die zich mee laat gaan met de zang partij, net zoals het orkest doet ongeveer hetzelfde, daarna het omgedraaide Axl gaat mee met de gitaar partij. Gitaar en Orkest sluiten als laatste mooi op de zelfde paar noten,
In het algemeen een mooi stuk alleen na het stuk dat als laatste de piano intro wordt herhaald dat je daarna een gloedgolf van alle instrumenten krijgt maar dat is mijn persoonlijke mening, smaken verschillen  

5: If the World:

1 van mijn favourieten van het album
Intro begint met het motief wat bijna vrijwel door alle instrumenten wordt herhaald, mooie akoestische gitaar partij wat zich opbouwt met de drum en de bas ook nog iets van zijn motiefje laat horen, de piano speelt nog ff wat en het orkest valt mooi in samen met een elektrische gitaar die het motief van de akoestische gitaar overneemt met wah-wah pedaal.
Dan begint de zangpartij: mooi gezongen, zonder kraak in zijn stem en dan zo hoog, dat heeft wel wat. Heb het eigenlijk amper zo meegemaakt op opnames en hij gaat goed om met zoals mijn broer het noemt: zijn vernachelde stem van 2006.
Maar iets drukker met een bas die zijn motiefje speelt als het stukje na de akoestische gitaar wat zich daarna weer rustig tot rust brengt met de bas
die een melodietje naar beneden speelt.
Dan heel rustig met akoestisch gitaar die het motiefje speelt waarop het stuk is gebouwd met drum en bas, waardoor soms ff een piano tussenkomt, dan bouwt het zich op met een elektrisch gitaar die daar (nog) rustig het motiefje meespeelt.
Dan het refrein waar het motiefje harder wordt gespeeld door de elektrische gitaar en waar de rest nog steeds dezelfde partij blijft spelen.
Dan komt het stuk weer tot rust, wordt een effect op alles gegooid dat het net lijkt alsof je luistert met dichte oren.
dan weer rustig met gitaar en piano, maar daarna bouwt het stuk zich steeds harder en harder op voor de solo die eerst door een elektrische en akoestische gitaar een beetje wordt afgewisseld.
Daarna neemt de elektrische gitaar het over die gelijk in een mooi maar niet te druk tempo zijn stukje gaat spelen, en na de solo wordt hier en daar nog eens wat toegevoegd door de solo gitarist.
Daarna als outro een mooi akoestische gitaar, mooi in sfeer van het stuk allemaal en sluit goed af op een "clean noot" waarna daarna een elektrische gitaar nog het laatste woord neemt.

[inktvip93]

6: There was a time:

Voordat ik begin over dit nummer, voordat het album uit was heb ik een gelekte versie gehoord zonder orkest maar de intro was het motief wat terug bleef komen, ik was er toen al aan verkocht en ergens vind ik het jammer dat de intro is verandert. Maar alsnog een mooie intro ervan hebben gemaakt.
Mooie intro, goede zangpartij eronder, hierendaar wordt het motiefje herhaald en percusie wat later overgaat in de drum die het motiefje herhaalt
Ook net zoals "If the world" een rustige balled niet te druk
opzichzelf een mooi nummer wat zich ook opbouwd maar er zit een verschil tussen de 2, deze begint gelijk met een gitaar die de zangpartij van Axl  ondersteund het orkest eronder heeft eigenlijk hetzelfde nut. Maar zonder orkest zouw het nummer heel dunnetjes klinken. Het nummer is ook niet echt langdradig, het blijft doorgaan met de speels van de dynamiek(hard en zachtheid van de instrumenten) en de verdeling van de instrumenten laat mij als klassiek- en jazzgitaarist steeds het stuk opnieuw laten luisteren.
Dan komt er iets wat op een refrein lijkt, dus het stuk wordt iets harder en zwaarder wat begint met een gitaar die een sequence of een toonladder naar beneden speelt, dan bij het 2e vers hetzelfde als bij het eerste, gitaar die de zang ondersteunt, maar het orkest heeft nu een grotere en belangrijker rol gekregen in het stuk aan het einde bouwt het zich weer zachtjes op naar het refrein waarna het daarna in een bridge of tussenstuk terecht komt, stuk raakt in mineur, de sfeer wordt droeviger.
de violen ondersteunen mooi dat droevige van dat tussen stuk, dan wordt het motief herhaald door het orkest waarna een piano break volgt die het motief ook nog eens speelt met wat akkoorden erbij, dan volgt er een gitaar solo in de sfeer van het stuk, niet al te druk met bas en drums wat zich opbouwt en waar het orkest ook bijkomt wat zich laat voorbereiden voor het stuk:"There was a time, dind't want to know it all..."
stuk blijft zich opbouwen en opbouwen, en wordt ook steeds harder, de gitaar speelt daaronder ook nog speelse dingen waarna een solo volgt met wah wah pedaal, daaronderder komt de piano goed naar boven die het motiefje nog eens goed naar voren laat brengen van:Hé ik ben er ook nog!
het is niet echt een solo die ik als eerste verwachte in tegenstelling tot de andere nummers die zo druk zijn, er zit hier en daar wel een drukke toonladder tussen maar aan het einde bouwt het zich op.. het wordt nog eens drukker als laast en bouwt zich mooi weer af met het motief,
afsluiting van het orkest wat lijkt op een antwoord op de vraag van de intro van het orkest, de intro en outro zie ik meer als vraag en antwoord.

Vooraf op het volgedn stuk: 3 power ballads achter elkaar op het album, en alsnog vind ik ze alledrie mooi op hun eigen manier.

7: Cathcer in the Rye:

Rustige intro met piano, net zoals "Street of Dreams"
maar dan met wat gitaar en zang erdoor heen, geeft een mooie sfeer aan de intro en de rest van de stuk.
Niet gek lang later begint de zangpartij.
het eerste vers is niet zo rustig als invergelijking met de rest van de powerballeds, het is een stuk die iets meer drukker is, maar juist niet weer al te druk, het houdt zo een beetje heel het stuk aan de gang en rollende.
het is niet echt een A-B-A stuk maar meer een stuk net zoals "November Rain" wat door blijft gaan en door blijft gaan
alleen hier wordt er wel eens dingen herhaaldt,
de viool bridge is echt mooi er tussen gemonteerd en heel het stuk staat voor mijn gevoel ook gewoon in 1 geheel inplaats van aparte stukken, alles gaat in elkaar op
alleen 1 nadeel van het lied:
bij het 2e couplet speelt een piano en gitaar de zelfde partij, dat klinkt niet zo helemaal mooi.
Maar voor de rest: niks blijft achter in het lied, als laatste komt er wel een soort van hoogtepunt waarbij alles erbij komt.
Als laatste mooie piano outro met een gitaar die rondzingt/een hoge toon opheeft gezet.

8: Scraped:

De intro:
geniaal opgenomen!
Al die verschillende zangpartijen door elkaar opgenomen wat nog nooit is voorgekomen als intro, Niet echt kort, het leek me ook moeilijk omdat allemaal op te nemen en elkaar te zetten, daarvoor mijn complimenten aan Axl en de producer(s).

Dan begint het stuk:
Toen ik het voor de eerste keer luisterde dacht ik dat de intro werd herhaald.
Maar:
ze hebben juist het motief van de intro; de woorden: Ay-o! genomen en waarop daarna het lied verder gaat.
het lijkt net dat het refrein stuk van het intro is, maar als je het lied verder luistert dan hoor je dat het wordt herhaald.
Een goede onderliggende begeleiding partij van de drums, gitaar en bas,
die op allemaal op dezelfde moment het accent leggen.
het is opzich een druk stuk, maar op een of andere reden lijkt de begeleiding partij er een rustige begeleiding onder te leggen wat het stuk niet al te druk maakt zoals bijvoorbeeld:"Garden of Eden" op het album:"Use Your Illusion I"
Onder de coupletten door wordt er door de synthiszer een gave maar toch weer een rare sfeer aan het gegeven wat er ook was bij "Shackler's Revenge"
Maar dan zonder het gevoel dat er iemand staat te dreigen met een geweer, maar meer de sfeer ook dankzij de lyrics, dat een groep of iets/iemand alles tegenhoud en onverslaanbaar is. Volgens mij had Axl meer een boodschap met dit lied
bij de mensen en die is:"Niemand kan je tegenhouden in wat je wilt of wat je wilt bereiken in je leven, je moet ervoor gaan"
dat idee kreeg ik toen ik voor het eerst de lyrics van het lied las.
Het refrein voor de solo wordt al wat drukker met teksten die door de eerdere tekst van het couplet worden gezongen.
De solo:
Rustige solo in een druk lied, met rustige begeleiding.
Maar er zitten wel weer "moderne noten" in die we van Guns N' Roses niet zijn gewent. Een solo met wah wah pedaal, een effect wat er al veel is voorgekomen in dit album. Maar het klinkt best verraadelijk, want zelf dacht ik eerst dat de solo met een slide/bottle neck werd gespeelt i.p.v een wah wah pedaal. Maar na de solo komt het refrein weer terug ongeveer hetzelfde als voor de solo, maar dan barst het lied los, de onheil komt weer tevoorschijn die eigenlijk bij de solo verborgen bleef maar het geeft wel een kick om dat zo te luisteren. Hier en daar worden er door de gitaar dingen toegevoegd.
Om het af te sluiten komt er onder de zangpartij nog een solo waar veel gitaaristen u tegen kunnen zeggen, dan wordt het riff van de gitaar nog een paar keer herhaald en sluit het stuk zich af.

9: Riad N' The Bedouins:

Lange intro, net zoals "Chinese Democracy"
rare synthiszer dingen worden er in verwerkt..
op een moment lijkt het net alsof er lazer stralen schieten.
Dan begint er een gitaar te spelen met delay of er is een 2 gitaar die hem herhaalt weet ik niet zeker,
Daarna begint Axl zijn zang partij.
Ook weer het motief wat terug komt in het hele stuk.
Invergelijking met de rest van de nummers op het album; is dit nummer wel het drukste, ik stond er zelfs ervan versteld dat eronder een orkest was geplaatst en dat onder de solo er accenten werden geplaatst door de orkest, drums en gitaar.
De sfeer van dit lied vind ik wel terug in het nummer:"Scraped" maar dan drukker.
Wel een goede verslavende wah wah gitaar partij die eronder zit.
het gave van dit stuk is dat ondanks het stuk zo druk is: dat de gitaar toch meegaat met de zangpartij in het refrein.
Dan de solo:
Een watervallen van tonen en noten en andere rare noten in een korte periode geperst wat ritmisch allemaal klopt.
dan 2e solo naar aanleiding van het einde:
weer een rare solo die ik niet echt kan omschrijven, dan aan het einde wordt de titel van het lied nog een paar keer herhaald met een aantal dingen erbij wat ze deden etc... met een gitaar solo eronder met wah wah pedaal, en daarna sluit het stuk af met als laatste als het stuk stop nog de nagalmen van de gitaar.

10: Sorry:

Een rustig stuk, niet echt een sfeer van een ballad die we al eerder hebben gehoord, maar meer een sfeer van spijt, waar het lied ook overgaat.
Toen ik het voor het eerst luisterde dacht ik: Wat een langdradig nummer
Maar des te meer ik het ging luisteren des te meer je meewordt getrokken door de lyrics. Onder het refrein zit een elektrische gitaar wat ik niet echt verwachte omdat je onder de coupletten een aukoestische gitaar hoorde dus ik dacht dat ze die wel heel het stuk gebruikte maar alfijn.
de Solo na het refrein:
Een mooie solo, een beetje jazzy achtig.
Hier en daar worden er muziekale regels gebruikt. het pas mooi tussen het stuk alleen het jammere aan dit stuk vind dat ze het einde wel druk hebben gegeven en het niet rustig hebben gelaten, als laatste wordt het stuk wel rustig, maar daarvoor zit nog zo'n heel drukgebied die al ook al eerder is voorgekomen.

[inktvip93]

11: I.R.S.:

Goede intro van het stuk, begint met aukoestisch en elektrisch gemengt met Axl die er wat doorheen zingt, dat vond ik meer jammer dat hij dat heeft gedaan. Het zouw voor mijn gevoel mooier zijn geweest al deed hij dat niet.
Maar de overgang van aukoestisch gitaar naar elektrisch gitaar is soms plots op een moment want niet erg is, want het geeft meer het gebied aan van wat er zwaarder wordt aan het lied en wat weer afbouwt en weer opbouwt aan het lied, of als het lied tot rust komt dat de aukoestische gitaar weer terug komt, dat vind ik wel geniaal gedaan. Er zit niet echt een gitaar solo in dat je zegt dat het een wereld solo in maar die is meer bewaart voor het einde, als de spanning opbouwt en dan oppeens weer weg is.
Maar door fan die ik wel eens in de bus tegenkomt zegt over dit stuk:
"I.R.S. is het enigste stuk wat nog in "de oude stijl" is geschreven"
Dat is zijn mening van het stuk, ik vind het niet echt de oude stijl, ik vind het een goed stuk wat goed tussen het album past.
En in het einde komt het lied weer terug tot rust zoals het is begonnen.

12: Madagascar:

Een mooie intro van het orkest, vooral rustig.
Dan komt de zangpartij:
Ik moet zeggen, ik heb de stem van Axl nog nooit zo gehoord, het was voormij dan ook wennen om naar het stuk te luisteren.
Ik vind de solo (nouw solo, meer een gemixte cassette band van allerlei opnamens van Marten Luther King gemonteerd met allerlei andere dingen)
Ik vind het zelf niet echt zo'n super nummer, er zit te veel herhaling in van het nummer, alleen aan het einde komt de gitaar nog even aan het bot en dan eindigt het nummer weer, het enigste mooie aan dit nummer is: het orkest en de zangpartij van Axl.

13: This I Love:

Het mooiste stuk wat op het album staat.
De piano met Axl samen maakt een mooie intro op het stuk.
De piano begeleid Axl mooi en gaat ook mee met de partij van Axl.
Het is een droevig stuk, maar dat vind ik juist het mooie van dit stuk, je wordt helemaal mee gesleept des te langer je gaat luisteren.
Het orkest speelt meer met de melodie die aan het stuk zit met de verschillende instrumenten die worden gebruikt die eerder niet niet voor zijn gekomen zoals:
Dwarsfluit en harp.
En het nummer bouwt zich ook op, naar de gitaar solo wat een geniale solo is die helemaal in de sfeer opgaat in het nummer, het is geen "over de top solo" en het is ook geen solo van "het zal me wat zijn" maar het is er meer eentje tussen in. Dat laat mooi de accenten en de melodie achter op het stuk.
En zoals het stuk is begonnen, is bij dit stuk ook zoals bij de meeste nummers op dit album. Wordt er geeindigt met de intro maar de piano speelt hier nog een toonladder per octaven naar beneden en dan nog een hoge mineur drieklank/akkoord.
ik kan niks anders zeggen over dit stuk dan een geniale lied.

14: Prostitute:

Het laatste lied op dit album,
Medium up tempo, niet te snel. Mooie afsluiting van een album
Het stuk bouwt zich steeds meer op. Eerst de drum, dan de zang en gitaar en daarna de piano.. mooie combinatie het geeft net zoals de meeste nummers een rare sfeer. Maar elke keer voor het refrein bouwt het zich niet op. Dan komt het refrein: die is aardig hard en onderweg naar het 2e couplet bouwt het weer af en weer rustiger, maar het 2e couplet is wat drukker als het eerste, want er is nu vannalles bij gekomen; Orkest, meerdere gitaar partijen en uitgebreidere gitaar partij.
Dan bij het 2e refrein een uitgebreidere partij voor bijna elke partij behalve de drums die blijft gelijk, wat wel goed is want dan blijft het stuk in zijn cadans.
Dan bouwt het zich op aan het einde van het refrein en dan komt de 1e solo of de pre solo, niet zo echt indrukwekkend, maar ook niet te opbouwend, bouwt zich meer af.
Dan het 3e couplet:
Ongeveer even druk als het 2e couplet maar dan iets uitgebreide partijen nog voor de instrumenten, maar dat keer wordt er wel opgebouwd naar het refrein. En onder het refrein daarna gaan de gitaren stevig door en bouwen ze stevig op voor de solo die erachter aan komt. Dan als de solo op zijn hoogte punt is, wordt hij afgebroken en neemt de piano partij, drum en de violen het over.
Dan is er een fade out voor de drum, de piano en de violen spelen een ongeveer zelfde partij en is onderverdeeld onder meerdere stemmen en heeft ook een fade out.


Dit vind ik een mooie "cirkel" voor het album,
de intro van het eerste nummer is ook rustig, en de outro van het laatste nummer neemt rustig af. Mooi gedaan^^

Dit was de recensie.
voor de mensen die geen zin hadden om te lezen:
Het is een goed album
En heel veel mensen zeggen dat het niet goed is,
Het is gewoon Guns N' Roses, maar dan in een nieuw jasje en nieuwe stijl rock,
mij bevalt het wel en ik kijk uit wat er allemaal nog komen zal

-nu is het tijd voor wat drinken met een koekje -

[bushka]

joh leuke review 1 ding.....
gebruik wel ff spellingscontrole voordat je hem inleverd  

Benieuwd naar de rest 

[inktvip93]

joh leuke review 1 ding.....
gebruik wel ff spellingscontrole voordat je hem inleverd  

Benieuwd naar de rest 

Ja dankje^^!
Maar ik ben dyslectisch,
en ik heb ook geen Word op deze gammele laptop
nee maar dit is een soort van "beta" versie ervan, de afgewerkte wordt op school natuurlijk ingelevert mooi zonder spellings fouten^^

[bushka]

toppie

was positief bedoeld
vindt het iig lekker weglezen

[inktvip93]

@ Bushka:

Dat had ik nouw net niet verwacht
meestal al lees ik een tekst terug van mezelf zijn ze juist niet goed te lezen

EDIT:
tot nummer 11: I.R.S. geupdate

[inktvip93]

Hij is nu helemaal klaar!
Veel plezier met lezen^^